Loading...
Mijn blog

Anglofiel zijn vroeger en nu

retrogamepapa met britse games

Sinds een jaartje of 8 besef ik dat ik Anglofiel ben. Ik kijk al heel mijn leven naar Britse series, luister Britse radio en ik ben erg gek op hun humor. Die lekkere sarcastische botte grappen (of juist scherpe) lijken overigens veel op de Brabantse humor, voor zover dat allemaal is te vergelijken. Dan zijn er ook heel veel geniale games van Britse makelij, zoals Lemmings, WipEout en Tomb Raider. Toch vind ik niet alles geweldig aan “the UK”, want dat kan ook immers niet. Zo ben ik geen fan van het gedrag van de gemiddelde Britse jongeman of jongevrouw die buiten eigen oevers op vakantie gaat (wie wel?). En de hele Brexit affaire is natuurlijk ook niet echt iets om loftrompetjes over de UK te blazen. 

Dit intro van de DJ Kat show kan ik mij nog goed herinneren

Geilen op Britten?

Ik kan me nog goed herinneren wat het eerste programma was dat ik keek als kleine telg vanaf 4-5 jaar. Nee, dat was niet Telekids, want dat bestond toen nog niet. Ik keek naar de DJ Kat Show, wat altijd verscheen op Sky Channel. Deze zender ontvingen we altijd voordat Eurosport op dat kanaal verscheen. De DJ Kat Show was volledig in het Engels en werd, hoe tyisch ook, gepresenteerd door Linda de Mol. Ik kwam er ook pas jaren later achter dat zij Nederlands is. Op deze wijze heb ik de beginselen van de Engelse taal geleerd, want rond mijn 6-7de leefjaar kon ik de meeste tekenfilms in het Engels al prima verstaan. De DJ Katshow was ultra-80s, maar ook erg Brits. Mijn affectie voor Groot-Brittannië begon dus al op vroege leeftijd.

Net als dat ik pas vrij recentelijk erachter kwam dat ik verzamelaar ben, had ik deze realisatie dat ik “Anglofiel” ben ook vrij laat. Ergens vind ik de term een beetje overdreven, maar het valt toch niet te ontkennen dat ik veel heb met Groot-Brittannië. Al jarenlang keek ik qua show- en televisie-programma’s vrijwel alleen nog maar naar de BBC. Programma’s als QI en Would I Lie To You zijn briljant. Daarbij lijkt de Britse TV ook goed te weten wie ze in die programma’s moeten plaatsen om het leuk te laten zijn en houden. De Nederlandse QI was nog suffer dan een blokuur Duits op de middelbare school. De vaste Britse celebs die in de meeste programma’s komen opdraven zijn slim en grappig, zoals bijvoorbeeld David Mitchell. Mensen die naast grappig vooral ook vriendelijk zijn. En misschien nog het meest belangrijk: ze hebben zelfspot en nemen het allemaal niet te serieus.

Het spijt mij, maar op NL tv zou dit programma nooit zo leuk zijn

Politically Correct Circus of boredom

Het belangrijkste is dat deze Britse celebs een “likability” hebben, naast dat ze vooral grappig zijn. In Nederland nodigen we oud-profvoetballers uit met het IQ van de gemiddelde schoenmaat om te praten over moeilijke politieke vraagstellingen. Comedyshows zijn ook vaak goed in Nederland. We mogen nog altijd beretrots zijn op Van Kooten en De Bie, Jiskefet, Draadstaal en Live Opgenomen. De Britten kunnen daar echter ook wat van, met Monty Python, The Fast Show en League of Gentlemen, om maar wat geniale series te noemen. Daarin zie ik wat dat betreft veel gelijkenis. Kan echter vandaag de dag Monty Python nog, met alle extreme “correctheid”? Veel journalisten en schrijvers zeggen van niet, zie ook deze link over mensen die “woke” zijn in relatie met Monty Python.

Is het dan straks voorbij, mijn liefde voor Groot-Brittannië? Ze gaan uit de EU, de humor mag blijkbaar niet meer, en mijn favoriete gamedeveloper uit de UK, de Sony Liverpool gamestudio die oorspronkelijk Psygnosis heette, bestaat ook al eventjes niet meer. Nou, zo duister zie ik het niet. Ik maak mij eerder zorgen om de Britten en Ieren zelf, want volgens mij gaan zij nog een zware tijd tegemoet. Verder blijven de Britten lekker zichzelf, verwacht ik. Ik geloof niet dat mijn Britse helden David Mitchell, Stephen Fry of Jimmy Carr op zullen houden met hun programma’s, scherpe opinies en grappen. Op dit moment hebben we de grootste tragikomedie in real-life met de Britse politiek. Echt een typisch gevalletje “truth is stranger than fiction”.

<
Mark Kermode is bekend om zijn gepassioneerde filmreviews

Hello to Jason Isaacs

Eigenlijk vind ik het in Nederland qua leuke mensen op tv en humor treuriger gesteld. Ik ben blij dat de Luizenmoeder zo’n succes was, omdat die serie ontzettend goed alle huidige issues laat voorbijkomen, op een grappige en leerzame wijze. Maarten van Rossem vind ik ook fantastisch, maar vrijwel elke andere BN’er mag weg van tv. De BBC kijk ik ook maar weinig meer naar, vanwege tijd vooral. Maar hoe kom ik als Anglofiel dan nog aan mijn wekelijkse dosis “British wit?” Nou, met Mark Kermode and Simon Mayo’s Wittertainment, een briljant filmreview programma/podcast van BBC Radio 4, met niet voor niets luisteraars over heel de wereld. Die twee heren zullen ooit ophouden met hun programma’s, maar voorlopig gelukkig nog niet. En laat ik dan afsluiten met “cheers, all you Brits, and godspeed in these troublesome times!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *