Loading...
Mijn blog

Hoe ik van pc gaming naar console gaming ging

zoontje speelt fallout op laptop pc

Mijn pa had lange tijd voor de pc bijna alle vette games zodra ze net uit waren. We hadden ook lange tijd een hele goede pc in huis. Vanwege met name deze twee redenen zou het daarom ook lang duren eer ik überhaupt het zelf hebben van een console zou contempleren. Naast de pc hadden we bovendien ook een MSX, wat een soort Japanse pc is, waarop vele supergave games te spelen waren. Op deze MSX mocht ik al op vroege leeftijd mijn vrije gang gaan. Toch ben ik uiteindelijk rond mijn 15de prominent een console gamer geworden. Inmiddels game ik vrijwel nooit meer op een pc. Waarom?

Computerspelletjes

De eerste consol… wacht eens even, zou noemden wij dat helemaal niet toen: SPELCOMPUTER waar ik ooit COMPUTERSPELLETJES op speelde was de Nintendo Entertainment System (NES), bij vriendjes thuis. “De Nintendo” noemden we die, wederom werd de huidige term “NES” echt nooit gezegd. Ik vond het altijd een ontzettend gaaf apparaat, maar ik vond mijn pc en MSX thuis ook al meer dan prima. De bekende populaire games op de NES zoals Super Mario Bros., Double Dragon en Zelda vond ik wel erg leuk altijd om te spelen. Veel klasgenoten en vriendjes hadden consoles. Met name de Gameboy was een gigantisch populair apparaat. Console gaming was veel populairder dan pc gaming, merkte ik.

Ik vond de Gameboy ook altijd fascinerend, maar ik dacht om heel eerlijk te zijn dat ik er nooit eentje zou kunnen bemachtigen. Toen ik in groep 8 zat kregen we vanaf het najaar niet veel les meer. We hadden onverwacht een klasgenoot verloren. Om dit te kunnen verwerken werd er weinig les meer gegeven. Veel praten met elkaar, veel praten met de leraar en ondertussen vooral proberen andere dingen te doen op school. En afleiding zoeken, zoveel mogelijk afleiding. Daarbij mocht je van thuis dingen meenemen. En wat nam ruim 50% van de klas mee? Zijn of haar Gameboy. Ik mocht regelmatig ook even op eentje spelen van iemand, en sjonge wat vond ik het gaaf.

De Nintendo

De Zelda games hebben mij een die-hard Nintendo fan gemaakt

Sowieso had ik dat schooljaar geen makkelijke tijd, dus de (portable) escapism binnen de digitale 8-bit wereld van groen en grijs was mij meer dan welkom. Games zijn voor mij altijd de ultieme vorm van ontsnapping en ontspanning geweest. Ineens realiseerde ik mij toen ook als mannetje van 12: Ik wil zelf ook echt een Gameboy hebben. Handheld console gaming was al helemaal een soort utopie voor mij. Games op pc zagen er wel veel mooier uit, maar die grijze koelkast had charme vond ik. Mijn ouders waren zo lief mij eentje te schenken met het begin van de zomervakantie, samen met de geniale Warioland. Mijn eerste echte eigen console game was een feit. Toen ik nog voor Gameliner artikelen schreef, heb ik het hierover gehad in een column over de backlog blues.

Vervolgens het jaar erna op de middelbare school kwam ik wederom in aanraking met console-gamers. Zo leerde ik Vadim kennen, een gigantische console gamenerd, die vandaag de dag nog tot mijn beste vrienden behoort. Mede dankzij hem, in combinatie met zijn ontzettend gave SNES (Super Nintendo) en PS1 (De Playstation) games, wist ik de eerste twee miserabele jaren van de middelbare school te overleven. Vooral de Japanse RPG’s waren mijn redding. Secret of Mana, Chrono Trigger en Final Fantasy VII wisten mij helemaal op te slokken. Dit had ik ook nodig, deze ontsnapping. Op de pc waren ook altijd zat supertoffe games, maar het waren niet de in mijn ogen briljante JRPG’s.

Vooral de Japanse RPGs haalden mij echt over naar consoles

Plug & Pray

Ik bleef nog wel al die tijd pc games spelen, want die bleven supergaaf en mooi (dat vind ik overigens nog steeds). Hiermee stopte ik pas rond mijn 14-15de jaar, toen inmiddels alle games een grafische kaart nodig hadden. Dat trok onze inmiddels verouderde pc niet, en mijn pa was inmiddels ook een beetje klaar met dikke pc’s kopen. De echte omslag was vooral toen ik voor de zoveelste keer weer eens een game niet aan de praat kreeg, omdat 20 jaar geleden je geregeld black magick, 777 klavertjes vier en 5000 schietgebedjes nodig had om een fucking game aan de praat te krijgen. Toen ik eenmaal op mijn 15de een SNES kreeg met mijn verjaardag, en een jaar later ongeveer zelf met mijn hardverdiende gespaarde bijbaantjescentjes een PS1 kocht, was het vrijwel permanent gedaan met pc gaming.

Toch trok het “pc gaming master race” mij nog een paar keer tot aan hun zijde, en moest ik stoppen met mijn console gaming. Toen ik op mijn 19de 3D animatie ging studeren had ik hievoor nogal een bakbeest van een pc in huis gehaald. Niet lang daarna werd ik ook net aangenomen bij BN/DeStem om freelance gamereviews te schrijven, waaraan ik begon als een “zomaar toevallig in mijn schoot geworpen tussendoor dingetje”. Dit zou voor mij uiteindelijk echt een redding zijn, want hierdoor leerde ik schrijven en kwam ik erachter hoe leuk dat ik dit vond. Uiteindelijk was ik vaak de enige die de pc games kon spelen ter review, dus hoppa daar zat ik dan weer. Sommige pc only games, halen mij nog steeds weleens over, trouwens.

Gameseries die op verschillende consoles uitkomen blijft grappig

Tot (Cartridge) Slot

Wat zijn nu dan de echte hoofdredenen voor mij geweest om voor 99% over te stappen op console gaming? Ten eerste het constante gedoe met een game aan de praat krijgen op je pc destijds. pro-pc mensen kunnen zwetsen wat ze willen, maar je moet vrij regelmatig je pc blijven updaten en dit kost klauwen met geld. Daarnaast zit ik al zo vaak achter een bureau op een pc of laptop te werken, dat ik dit het liefst vermijd qua gamen. En ik houd van fysieke games, ik houd van de charme die consoles hebben. Vooral oude consoles, waarbij je de game erin schuift en HOP! Het werkt gelijk! Geen gezeik. Uiteraard zijn er ook nadelen, namelijk dat je steeds een nieuwe console moet kopen, aangezien de consolebouwers iets lijken te hebben tegen backwards compatibility. Dat is in mindere mate met pc’s een issue.

Inmiddels zijn consoles praktisch hetzelfde als pc’s geworden, en met de digitalisering is het qua fysiek verzamelen ook langzaamaan steeds minder leuk. Console gaming heeft nog wel verschillen ten opzichte van pc gaming, maar deze zijn en worden steeds kleiner. Dus ach, wie weet zit ik over een paar jaar met een toetsenbord en muis op schoot eindelijk eens Fallout 1 of Starcraft uit te spelen! Dat zou ik wat dat betreft nog altijd willen doen. Uiteindelijk ben ik geen purist, pc gaming is echt heel gaaf. Ik prefereer alleen fysieke games, spelend op de bank met een dikke grote TV. En dat zal nooit veranderen. Consoles zijn daarbij vaak handiger nog altijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *