Loading...
Mijn blog

Nondeju wat schreef ik slecht.

retrogamepapa met pen in hand zielig kijken

Bak ik inmiddels al wel iets van schrijven? Is dat veranderd dan? Dat zal niet iedereen vinden uiteraard. Vanaf het moment dat ik begon met freelance schrijven kreeg ik echter vaak positieve reacties, ook van de redacteurs bij BN/DeStem. Dat vond ik erg opvallend. Waarom? Omdat ik er altijd allejezus slecht in was op school, daarom! Nee, niet bij gebrek aan grammaticale kennis of duimzuigerij qua verhalen verzinnen. Ik wist vooral niet een coherent geheel ervan te maken. En grammaticaal iets foutloos schrijven, maakt een stuk tekst nog niet per definitie leesbaar. Dat wist ik immers keer op keer zelf te bewijzen met elk kwats-werkstuk dat ik afleverde.

Hels karwei

Op de middelbare school was elk werkstuk of essay voor mij een nachtmerrie om te moeten maken. Het kostte altijd ontzettend veel tijd, ik wist niet waar ik moest beginnen, noch HOE ik moest beginnen. Ik ben ook ervan overtuigd dat de meeste leraren die deze werkstuk opdrachten opgaven dit echt altijd onderschatten. Coherent een verhaal vertellen lukte mij vooral nooit, laat staan een fatsoenlijke alineaverdeling. Ik kan mij ook niet herinneren dat ik dit ooit geleerd heb op school, maar goed… Het kwam toch ook echt met name door mijn eigen wantalent* in schrijven. En je moest altijd aan zo’n verschrikkelijke minimaal aantal woorden of pagina’s voldoen. 2000 woorden?!? 10 pagina’s?!? Om elke pagina gevuld te krijgen met tekst in zo’n werkstuk was echt toveren met fontsize en extra woordjes overal ertussen proppen.

Zo hier een voorbeeld. Ik zou kunnen schrijven: Met taal kun je zo spelen dat je met heel veel tekst juist erg weinig zegt. Maar daarvan zou ik dan hebben gemaakt: In de prachtige rijke Nederlandse taal is het erg gemakkelijk om onnodige nutteloze termen en allerhande dingen toe te voegen, van bepaalde bijvoeglijke naamwoorden tot zelfs volledige zinnen, terwijl je het ook erg gemakkelijk zonder al teveel moeite een heel stuk korter had kunnen houden wellicht, want eigenlijk ben je maar gebakken lucht aan het typen waarin je uiteindelijk met heel erg veel woorden bijzonder weinig tot niets weet te zeggen. Zeg maar de schrijfvorm van hoe de meeste Amerikanen praten op YouTube. Nooit ben ik hierin echt geholpen of leerden we in een les hoe je wel een goed werkstuk maakt. Ik kreeg te horen dat het fucking ruk was, maar een echt goede uitleg waarom was minimaal.

*Wantalent is ook een vorm van talent. Ergens dermate slecht in zijn dat andere mensen er moeite voor moeten doen om het ook zo crap te doen, is ergens ook knap. Alleen niet in de juiste richting.


gameliner logo
Ik ben dan wel begonnen bij BN/DeStem, maar veruit het langst en het meeste heb ik geschreven voor de gamesite Gameliner!

Taal-entje?

Ik kan mij slechts één keer herinneren dat een leraar een werkstuk eens aandachtig met mij doornam, waardoor ik er iets van leerde en er iets aan had. Het probleem zat hem meestal niet in de mentaliteit van een docent, meer in het feit dat de leraar gewoonweg geen tijd had. Daarnaast had ik ook de warme “laat-me-met-rust” uitstraling zoals menig puber die heeft. Maar dat is voer voor een andere blog. Over mijn erbarmelijke middelbare schoolperiode zal ik het nog wel eens vaker hebben. Games waren voor mij toen erg belangrijk, om te voorkomen dat ik gek werd. Ik ging vaak met tussenuren snel naar huis om op m’n SNES heel kort Secret of Mana, Demon’s Crest of Donkey Kong Country te kunnen spelen. Even mezelf in een andere wereld wanen. Maarre, hoe ging het na de middelbare school?

Het slechte schrijven zette zich pijnlijk voort tijdens mijn opleidingen. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik op de kunstacademie totaal niet wist wat ik met het schrijfvak** aan moest. Ik deed oprecht mijn best, maar ik bakte er niks van, noch kon ik de concentratie opbrengen. Bizarre was dat wederom op het HBO er niet werd lesgegeven in hoe je daadwerkelijk een essay, artikel of werkstuk moest schrijven. Ik vond laatst nog mijn treurige werkstukje over metal drummen wat ik had gemaakt (ja mocht zelf het onderwerp kiezen hahaha). Ik was toen 20, maar het lijkt geschreven door iemand van 12. Toevallig heb ik paar maanden geleden de zielige A4tjes terug aan de natuur geschonken, dus ik kan het niet meer delen met jullie.

**Hoe het destijds bij die studie heette weet ik niet meer. Veel (met name creatieve, gok ik) studies zijn nogal creatief met het interessant laten klinken van vakken. Ondanks dat het vak gewoon “leren schrijven” zou moeten heten, noemt men het “creative writing”, “vision substantialising” of “unlocking the powers of the universe by channeling the mighty pen”. Eens in de paar jaar moet er ook weer iets nieuws verzonnen worden.

teksten schrijven printje
Ik schreef uit mezelf dan weer wel ladingen tekst met verhalen verzinnen.

Auto Die Dakt!

Uiteindelijk kwam er verandering in toen ik op een dag weer eens de Replay Videogames binnenliep, zo rond mijn 21ste. Ik liep daar minimaal 1x per week wel binnen, vaak alleen al om een beetje te lullen over games met de lieden die er werkten. Degene met wie ik het het beste kon vinden kwam gelijk naar mij toe, want hij had een vraag. Er was iemand langsgeweest van BN/DeStem en ze zochten gamers die reviews zouden willen schrijven, op freelance basis. Ik zei gelijk ja, want dat betekende gratis games uiteraard! Op basis van vertrouwen en “we zien wel” werd ik aangenomen als freelancer bij BN/DeStem. En dat was de motivator die ik nodig had, bleek. Dat het over games ging hielp ook wel best veel.

Het besef dat ik ineens in de zaterdagkrant kwam te staan met duizenden lezers was een goeie motivator. Oei. Ineens was het voor mij ook voor het eerst echt belangrijk geworden dat ik goed iets op papier kon zetten. Daarnaast waren het compacte reviews die we moesten schrijven, van zo’n 15 regels. Het omgekeerde was nu het geval: in plaats van alle tekst maar eindeloos rekken moest ik nu zo kort mogelijk van stof zijn. Dat is ook nu nog niet mijn sterkste kant. Ik leerde zo om in één zin iets te kunnen zeggen waar ik normaliter een hele alinea over deed. Uiteindelijk ging ik hierdoor ook kijken naar de gehele tekststructuur. En voilá, na een aantal reviews begon het zowaar ergens op te lijken! De redacteuren bij BN/DeStem waren altijd erg tevreden over mijn stukken, tot mijn eigen verbazing.

Inmiddels weten veel lessystemen en leraren dat motivatie beter is dan “moetivatie”.

Tot Slot

Wat heb ik van deze schrijfreis uiteindelijk geleerd? Ik heb vooral 1 ding opgestoken ervan: Ik heb enorm hard een motivator nodig, wil ik iets fatsoenlijk kunnen leren. Vervolgens leer ik het altijd grotendeels prima zelf. Maar dat geldt voor vrijwel iedereen. Zodra de motivatie er is, leer je beter en lukt iets wel. Dit is ook waar de nieuwe(re) vorm van lesmethodiek bij Agora onderwijs op is gebaseerd. Ziet een leerling geen nut in de lesstof en is er geen sturing verder, dan leert iemand vrijwel niks. Motiveren is nummer 1, dan komt de rest vaak vanzelf. Zo benader ik ook de drumlessen die ik geef. Zodra ik muziek heb gevonden die een leerling gaaf vindt, of bepaalde ritmes en speelstijl die ze het leukst vinden, stem ik daar de lessen op af.

Nu met schrijven voor deze eigen website (ja www.retrogamepapa.nl bedoel ik inderdaad), kan ik lekker enkel schrijven over datgene waar ik over WIL schrijven en ook nog eens op mijn eigen manier. Deze zal bij lange na niet altijd perfect zijn of iedereen bevallen (ik vind mezelf soms ook tegenvallen haha). Ik vind het zelf vooral ook leuk om te doen, en dat is uiteindelijk stiekem nog het belangrijkst. Uiteindelijk blijf je heel je leven lang leren. Heb je op- of aanmerkingen over mijn schrijfstijl, dan hoor ik ze overigens graag. Positief of negatief (niet té heh ;)) is allemaal welkom.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.