Loading...
Mijn blog

Waarom ik graag oude games speel

gameboy met warioland

Waarom doe je dat? De vraag “waarom” je specifiek iets doet of leuk vindt is vaak bizar lastig te beantwoorden. Elke ouder met een kind ouder dan 1-2 jaar weet dit vooral bijzonder goed. Uiteindelijk vind ik het ook een slimme vraag, want inderdaad, waarom doen we al die bepaalde dingen eigenlijk op die manier, of überhaupt? Veel mensen staan totaal niet stil bij waarom ze iets doen. Één van de meest vreselijke en meest voorkomende antwoorden is altijd: Ja maar dat doen we altijd zo! Dat hoort zo! Lang doorgaan met “waarom” leidt uiteindelijk altijd tot filosofische en existentialistische vraagstellingen, en hoofdpijn. Zo ver hoeven we nu ook weer niet te gaan heh.

Inderdaad waarom?

Zo vroeg ik mij laatst ineens af: waarom speel ik eigenlijk zo graag oude games? Al heel mijn leven game ik graag, en al heel mijn leven ga ik regelmatig terug naar oudere games. Zo kan ik mij nog goed herinneren dat een keer op de middelbare school speciaal terug naar huis fietste tijdens een tussenuur omdat ik al heel de dag zo ontzettend veel zin had om weer eens mijn oude MSX spellen te spelen. Dit deed ik overigens vaker. Niet vanwege gameverslaving, maar wel als ontvluchting. Daarmee heb ik gelijk dé reden te pakken waarom we met zijn allen graag lezen, films kijken en/of games spelen: even weg uit je eigen wereld en je wanen in een andere. Maar waarom doe ik dit dan ook zo graag met oude games?

turok startscherm screenshot logo
Met het spelen van de remaster van Turok voelde ik mij weer 16-17

Jeugdsentiment of pixelfetish?

De eerste reden is nogal duidelijk en waarbij menig puber zal reageren met “DUHHH” of “JOH, kapot duidelijk LOL!”: Jeugdsentiment. Veel van de oude games die ik speel zijn een nostalgische jeugdherinnering. Al bij het opstartscherm of het eerste geluidje gaat het hartje sneller kloppen en voel je die endorfines der blijdschap in je hersens loskomen. Soms zelfs bijna traantjes van geluk, wanneer je na lange tijd je oude jeugdgame weer eens kunt spelen. Dit is een heerlijk en sterk gevoel, waar ik het al eerder over heb gehad in mijn blog genaamd “De drugs die nostalgie heet”. Ik heb gelukkig vrijwel geen enkele game van vroeger verkocht. Ik besefte me al op vroege leeftijd dat het herinneringen en koesterobjecten zouden worden voor later. Naast het feit dat ik altijd mijn oude games tof bleef vinden.

Wel zijn er geliefde games uit mijn jeugd die ik zelf nooit heb gehad. Zo leende ik altijd Megaman X2, Deep Fear en Goldeneye wanneer ik deze wilde spelen. Ook waren er games die ik veel gespeeld heb bij vriendjes, zoals de Turtles en Double Dragon games. In de afgelopen 20 jaar heb ik langzaamaan zo’n beetje alle games verzameld waarvoor ik deze jeugdsentiment gevoelens heb. Een hele enkele game schiet me nog weleens te binnen, maar de echte knallers van emotionele waarde heb ik in huis, kan ik met trots vertellen. Het was ook echt magisch om mijn zoontje voor het eerst de game te zien spelen die ik voor het eerst speelde op zijn leeftijd.

msx collection konami op de saturn
Met de MSX games collectie herbeleef ik met mijn zoontje mijn prille gamejeugd

Laadtijden geil

Maar ben ik dan klaar met oude games verzamelen? Ik heb immers alle oude jeugdherinneringen in mijn bezit? Nee, want ik vind ook veel (voor mij) onbekende oude games erg leuk om te spelen. Het helpt wel als er enig jeugdsentiment bij zit, maar toch maakt dit ook heel vaak niet uit. Zo heb ik voor mijn Shinobi retro review op de PS2 ontzettend veel lol gehad, maar ik had de game nog nooit gespeeld. Waarom vind ik dat dan toch zo leuk? Ik vind dat heel moeilijk voor mijzelf te beantwoorden. Het is toch vooral uit liefde voor het medium games. Ook al is het met oude games wel wennen hier en daar, echte kwaliteit is tijdloos. Ik ben ook filmfanaat, en ik kan echt genieten van (goede) oude zwartwit films kijken.

Toegegeven, niet iedereen trekt oude zwart-wit games (net als films), dikke grote pixels op je scherm, wazige animaties en acteerwerk dat nog houteriger is dan Pinokkio als hij politicus zou zijn. Ik trek ook niet altijd alles van oude games. De N64 vind ik een geweldige console die ik een speciaal warm hart toedraag, maar ik krijg er echt koppijn van als ik daar nu nog op speel. Gelukkig kun je nu met verbeterde technologie en rereleases vele oude games mooi herbeleven. Elk jaar komt er wel iets nieuws uit waarop je oude games kunt spelen op een verbeterde manier. Zo is onlangs de PS Classic Mini verschenen, met veel te weinig games erop. Het is een flop, maar… Als je het mini consoletje mod, zodat je er alles op kunt spelen, is het overigens een topapparaat!

ps classic mini
Dankzij modding wordt dit ineens een geweldig ding

Tot slot

Uiteindelijk vind ik het ook vooral leuk om via games een blik te werpen in het verleden. Retro is ontzettend in ook op dit moment, en dat kan ook geen toeval zijn. Oudere tijden voelen meestal aan als simpeler, maar vooral ook anders, zo ook met de meeste games. Het is heerlijk om die oude hardware op een dikke beeldbuis aan te sluiten en jezelf weer in de 80s of 90s te wanen. Geen updates! Maar ook vaak: geen saves! Het unieke aan games is dat ze interactief zijn, dat maakt de ervaring persoonlijker. Het blijft ook gaaf om een oude klassieker te spelen en dan te beseffen: dit was het beste van het beste toen! De meeste van die games zijn ook vandaag de dag nog goed. En veel ook niet, maar dankzij de schijtgames van weleer hebben de wel de prachtige humor van Angry Video Game Nerd! Zo heeft net als altijd, elk nadeel zijn voordeel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *