Loading...
Mijn blog

Ik speel graag met vrouwen

life is strange screenshot game met meisjes

In veel games speel je een mannelijk mens. Een echte manly man ben je dan meestal. Vooral vroeger was dit het geval. Je bent in de meeste games een hele grote sterke gespierde man waarvoor Chuck Norris zelfs een blokje om loopt. Maar de bekendse gamepersonage, wederom een man, is dan weer een kleine dikke Italiaanse loodgieter die bij de fitness alleen maar zijn benen traint. Maar ho eens even, je speelt niet alleen met mannen in games! Je hebt ook games waarin je ninja’s, monsters, aliens, levende blokjes, blobjes, beestjes, vampieren, planten en zombies speelt. Vergeet ik niet iets? Oh ja, vrouwen heb je ook trouwens. Hoe zit het daar eigenlijk mee? Is de digitale vrouw ook al wel geëmancipeerd?

Digitale vrouwen van weleer

Om te beginnen is het heel lang het geval geweest dat videogames vrijwel voor 100% ontwikkeld werden voor jongens/mannen. Dit is niet gedaan met een discriminerende reden, maar puur vanuit de (bekrompen) mindset dat het enkel voor jongens interessant zou zijn. Immers, de meeste programmeurs en computernerds zijn ook man. Dat op zich is helemaal niet erg, ook al klopt het niet. Vrouwen werden daarom in games meestal puur weggezet als “damsels in distress”, sexy lustobject of beiden. Om heel eerlijk te zijn was dit meestal niet met denigrerende intenties. Maar ik kan me goed voorstellen dat je als vrouw denkt: “Pfffff, sjonge jonge, echt waar?”

Gelukkig is daar langzaam in de loop der gamejaren verandering in gekomen. De hysterie om het feit dat vrouwen vaak te sexy in games worden weergegeven vind ik wel een beetje onzin. Nog steeds zien bijna alle mannen in games eruit als Arnold Schwarzenegger in zijn hoogtijdagen, en dat is net zo onrealistisch en idioot. Het gaat mij meer om de context. Welke rollen vertolken de vrouwen in games, vooral degene waarin ze zo met de billen en tieten halfbloot rondbanjeren? In hoeverre is het met een knipoog of fout bedoeld? Meestal is het niet te serieus bedoeld gelukkig, en vooral tegenwoordig valt het reuze mee. De grote gametiet, eh gametitels van de laatste 10 jaar bevatten steeds vaker normaal uitziende mannen en vrouwen.

metroid other M met retrogamepapa selfie
Van sterke stoere vrouw ineens naar willoos slaaftrutje. SHAME on Team Ninja!

Opzij met die onzin!

Het grootste probleem is nog altijd wanneer vrouwen echt een hoofdrol vertolken. Samus Aran, de heldin van de Metroid games is über-geëmancipeerd en veruit één van de meest badass characters in gaming. Ze werkt op zichzelf en trekt haar eigen plan. Dat vind ik juist zo gaaf aan Samus. Totdat Metroid Other M uitkwam, waarin ze ineens een treurig onzeker meisje was die heel de game zonder eigen wil of input doet wat mannen haar opdragen. Schofterig. Er is blijkbaar ook nog altijd een probleem wanneer bij nieuwe games een vrouw de hoofdrol vertolkt, zoals bij Remember Me. De makers werd verteld dat ze er een man van moesten maken, zie hier het artikel hierover. Want als zij zou zoenen met een vent, dat zou raar zijn. Remember Me kocht ik met name omdat je zo’n interessante vrouw speelt.

Ik speel ook graag met vrouwen. Ik weet soms niet eens specifiek waarom. Vaak genoeg met kerels rondgerend en het geeft een ander perspectief wellicht. Maar ik weet wel 1 ding zeker: Ik houd ontzettend van stoere, intelligente, eigengereide vrouwen die hun “mannetje” staan, om maar een stomme zegswijze te gebruiken. Mijn eigen geliefde (verloofde!), “Retrogamemama” Birgit, behoort absoluut tot dit type vrouw. Wanneer je een vrouw speelt in een game, ben je meestal juist zo’n echte digitale toffe tante. Lara Croft in Tomb Raider ziet er in de oude delen (vooral op de hoezen) uit als een porno-model, maar… En dat vind ik een grote maar: iedereen behandelt haar alle delen als een professionele archeoloog. Je zou Lara kunnen vervangen voor een mannelijke professor van in de 40 met een brilletje, en de dialogen kun je nagenoeg onveranderd laten.

Hier heeft de gamedirector het over de keuze van een vrouwelijk hoofdpersoon

Tot slot

En toch, wanneer je dan in een oude game een vrouw speelt, zijn ze naast sexy vooral erg gevaarlijk en stoer. Toegegeven, het is leuk als ze er knap en aantrekkelijk uitzien. Maar ook toegegeven, dat is echt secundair. Met de Life Is Strange games speel je in deel 1 en de prequel Before the Storm met meisjes in de hoofdrol. Hele realistische, normaal uitziende, maar vooral ook erg toffe meiden. Nu bij deel 2 speel je een kerel. Ik heb meer associatie met de meiden vanwege hoe hun zijn en de wereld zien, dan dat ik heb met de dude in Life is Strange 2. Ik heb ook raakvlakken met hem, maar het bewijst voor mij dat producenten minder moeten bitchen over het feit dat de hoofdpersoon geen vrouw zou kunnen zijn.

Tevens zijn er ook steeds meer vrouwelijke gamers en vrouwelijke developers. Dat studio Dontnod keihard hebben doorgedrukt dat Remember Me een vrouwelijke hoofdpersoon moest krijgen verdient dikke complimenten. Meer diversiteit! Nu nog meer verschillende huidskleuren, etniciteiten en de wereldwijde tolerantie zal alleen maar toenemen! Dan ga ik weer eventjes lekker Mass Effect spelen, met de vrouwelijke commander Shepard, want haar spelen als badass is nog toffer dan de man. Proost op alle ruige vrouwen in games!

3 comments
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *