Loading...
Mijn blog

Ik kan niet meer schrikken

scrhikken kan retrogamepapa niet

Try me.

Nou ja, heeeel soms schrik ik nog weleens. Maar zelfs bij keiharde onverwachte knallen, kreten of dat soort dingen, reageert mijn hartslag, adrenaline-peil en bloeddruk amper tot niet. Hoe komt dit? Dankzij games, veel horror games. En dan met name eentje specifiek: Resident Evil 2.

Schrik je dood!

Als ik iets leuk vond als kind (naast griezelen, transformers en tekenen), dan was het wel mensen laten schrikken. Mijn arme moeder is hier vaak het slachtoffer van geweest. Als iemand overigens mij aan het schrikken bracht, vond ik dat ook bijna altijd leuk. Het kon weleens net erg ongelukkig getimed zijn. Als iemand je laat schrikken terwijl je een rothumeur hebt, kun je er niet om lachen. Er waren ook duidelijk gevallen waarin ik zelf te ver ging, waarbij mijn moeder, na wederom een iets “te” geslaagde schrik-actie, vroeg of ik alsjeblieft ermee wilde stoppen. Aangezien ik geen matricide wilde plegen, ben ik ook maar gestopt. Men kan zich immers ook daadwerkelijk doodschrikken.

Schrikken is ook een rare adrenaline-rush, net als dat extreme sporten datzelfde gevoel opwekken. Om te zeggen dat het verslavend voelt, is ook niet helemaal het geval. Maar een klein beetje wel. Hierbij komen we weer op een reden waarom het zo leuk is om te griezelen en horror games te spelen. Die adrenaline en lizard-brain survival-mode activatie geeft je het gevoel dat je (over-)leeft, en die rush werkt bij veel mensen, hetzij een beetje, verslavend. Ik vind het zelf bij games en films ook altijd wel gaaf, die schrikmomenten, zolang niet heel de game of film ervan afhangt. De laatste 10 jaar zie je veel matige horrorfilms die alleen maar bestaan uit “cheap jumpscares”. Afgezien van dat dit lame is, werken deze ook niet bij mij.

weerwolf aanval ziet er schattig uit nu
Alone in the Dark’s jumpscares schrokken we wel van in 1992

Boo(t)camp

De eerste anti-schrik training was als een soort kindsoldaat met pc games Alone in the Dark, Doom en ik kan mij Hexen ook nog goed herinneren als een goeie tegen-het-plafond-schieter. Wat zo grappig is bij games, is dat bij paniek alles vele malen slechter gaat. Je brein wilt wegrennen, vluchten, overleven! Maar jij, een prachtexemplaar van evolutie, blijft lekker zitten op een stoel, fervent toetsen inrammen. Één vriend van mij kon helemaal niet tegen al dat soort games, en vloog altijd gigantisch in paniek. Hilarisch om te zien. Nu kan ik wel stoere praatjes hier gaan ophangen dat ik nooit de paniek in vloog, maar dat deed ik zeker weten wel. Bij Alone in the Dark vloog de paniek er vooral in aangaande de rare controls. “Aargh, een zombie komt ineens de kamer in! Hoe moet je ook alweer trappen? Nee, niet bukken, godver!”, gevolgd door een “aargh” van het personage in de game.

Zo triest en paniekerig als dat ik op mijn 10de met die game was, zo bikkel vond ik mezelf met Resident Evil en Silent Hill. Dit zijn overigens nog niet de ergste survival-horror games qua jumpscares, maar ze zitten er wel degelijk in. Iedereen die ik ooit gesproken heb over de eerste Resident Evil, begint vroeg of laat over hoe hard ze wel niet schrokken toen die zombie-honden door de ruiten sprongen. Ook ik schrok me hierbij echt helemaal te pletter. Bij Silent Hill zitten er ook een paar hartverlammende momenten, waarbij ik vooral het pikdonkere riool een schrik-verschrikking vond. De vijanden die je daar achtervolgen onzichtbaar via het plafond, en dan ineens achter je of voor je neus landen… IEEEEEEP.

schrikken met resident evil 2 games

President Evil the 2nd

Toch was het vooral Resident Evil 2 (de originele uit 1998 ja!) die mijn schrik-pantser dermate dik maakte. Resident Evil 2 is een meesterwerk in mijn ogen. De game is minder eng als RE 1 en Silent Hill, maar weet briljant goed jou onverwacht te grazen te nemen. Hierdoor kom je langzaam in een soort constante alerte stress-modus. Uiteraard is daar de ellendige Mr. X, die random steeds ineens tevoorschijn komt in ruimtes waar jij bent. Jemig wat schrok ik mij steeds de tering; De S. in Leon S. Kennedy staat denk ik voor “shitmypants”… Maar naast Mr. X zijn er nog veel meer voorvallen. Zo wisten de makers heel goed dat je bepaalde gangen 2-3 keer zou bewandelen. Bij een 3de keer komen er ineens zombie armen door de ramen heen. Non-de-fucking-ju wat zat ik tegen het plafond toen.

Met scenario B bij Resident Evil 2 liep het allemaal weer net anders, waardoor je wederom weer met alles verrast kwam te staan*. Uiteindelijk kreeg ik geen genoeg van RE2 en speelde ik de game iets van 6-7 keer uit in een vrij korte tijd. Dat maakte mij wel redelijk scare-proof. Ik kan zelfs het aantal keren dat ik sindsdien nog ben geschrokken op één hand tellen. Één hele memorabele was bij Forbidden Siren, toen ik in een huis was en dacht dat daar geen vijanden binnen konden komen. Na het oplossen van een puzzel, waardoor je tv scherm “de puzzel” was, kreeg je weer jouw treurige personage in de kamer te zien, en toen stond er een super-enge bezeten Japanse kop mij aan te staren op 10 cm afstand. Ik moest 10 minuten bijkomen…

*Helaas geldt dit niet voor de prachtige remake. Bij de versie uit 2019 is scenario B een aanfluiting in verhouding, omdat die hetzelfde is als A.

Tot Spook-Slot

Zoals je hebt kunnen lezen: Ik ben inmiddels helemaal gehard in het schrikken. Als een vorm van “expect the unexpected”, lijkt mijn brein te allen tijde klaar voor onverwachte schrik-momenten. Hierdoor is het dus eigenlijk niet meer onverwacht, en dus schrik ik er ook niet van (Discworld/Rincewind logica ;). Dus, ben je een schrikkerig persoon en wil jij graag van jouw schrikkerigheid af? Speel dan survival-horror games, waarbij ik aanraad om misschien niet meteen te beginnen met Resident Evil 2 en Forbidden Siren. Als je geen sterk hart hebt, overleef je die wellicht niet…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.