Loading...
Mijn blog

Walkthroughs: Vroeger en nu

walkthroughs final fantasy vii verschil toen en nu retrogamepapa

Van tips, strategies tot volledige playthroughs: alles al vanaf de releasedag.

Met de handen in het haar staar ik naar het scherm. Waarom kan ik die deur niet door? Moet ik eerst ergens anders heen? Ik heb alles al geprobeerd! Iedereen op school heb ik ook al gevraagd of ze dit computerspel kennen, maar nee. Ik loop naar beneden, doe mijn jas aan en stap op mijn fiets. Laten we eens gaan kijken of er nieuwe game-bladen liggen bij de sigarenhandel. Hopelijk staan er wat walkthroughs in of tips over deze game.

In het Stenen Tijdperk

Als ik vroeger vast kwam te zitten in een game kon het uren, dagen, weken of zelfs maanden duren eer ik verder wist te komen. In sommige gevallen zelfs jaren, of nooit. Wanneer je zo ontzettend vast kwam te zitten, ging je zoeken naar hulp. Dat voelde (en voelt nog steeds) altijd als cheaten voor mij. Als opgeven. Ik wil het altijd per se zelf oplossen, wat iets is dat ik al blijkbaar heel mijn leven heb. In een oud gedragsrapport wat mijn Meester Van Nunen in groep 3 aan mijn ouders had geschreven, kwam dit ook al duidelijk naar voren: Ik vraag enkel om hulp als ik er echt, écht niet uitkom.

Welke hulplijnen had je als gamer in de jaartjes 80 en 90? Nou, het volgende:

  • vriendjes, familie en klasgenoten

Zo was ik de “game goeroe” in de klas op de middelbare school. Menig klasgenoot kwam aan mij vragen hoe ze verder moesten komen met Lara Croft in Egypte. Daarnaast had ik ook mijn “bronnen”, zoals mijn vader, neef en vrienden.

killer instinct power unlimited eeuwig leven
Ik heb de bewuste PU nog altijd bewaard!
  • game magazines

Elk game magazine stopte er veel tijd en moeite in om walkthroughs, tips en guides van games te plaatsen. Geregeld waren ze zelfs heel mooi en uitgebreid. Zo had de Power Unlimited alle moves en fatalities van Killer Instinct geplaatst.

  • de strategy guide van de game (als die er was)

Van RPG’s waren die dingen altijd een must-have. Volledige walkthroughs stonden erin, met extra info en tips. Ik kocht die van Tomb Raider 2 omdat ik 1,5 week lang vastzat in 1 level. Ik bleek een doorgang niet te hebben gezien (PS1 graphics heej…)

  • hulplijn telefoon

Als er écht niks anders was… Over de hilarische incompetentie van de Nintendo Hulplijn besteed ik nog weleens een aparte blog denk ik. Ik moest naar een telefooncel om die lijn te kunnen bellen. “Goeie ouwe tijd”, m’n reet.

  • JEZELF
strategy guide

90s sores

JA mensen, dat was het! Speelde je een obscure game, dan had je meestal bij voorbaat al pech, want geeneen hulplijn was beschikbaar. Nou ja, de laatste wel. Jezelf als hulplijn klinkt als een grap, maar nee. Het is goed om over alles eens een nachtje over te slapen en er goed over na te denken. De dag of week erna keek je er met een frisse, andere blik naar en dan lag de oplossing zo voor handen. Maar ja, dan nog bleef je soms vastzitten. Bij Demon’s Crest op de SNES kwam ik pas achter het geheime extra einde toen ik per ongeluk de tv en console aan het laten staan. Walkthrough was er niet en de incompetente eikels bij de Nintendo Hulplijn had ik geen reet aan.

Het meest frustrerende van gamen in de 80s en 90s was het permanent niet verder weten te komen in een spel. Ik was ook ultra-blij dat ik uiteindelijk walkthroughs wist te bemachtigen voor Indiana Jones and the Fate of Atlantis en Monkey Island 2. Die behoren nog altijd tot mijn favoriete point-and-click adventures, maar wanneer je niet verder weet te komen, is het één grote bron van frustratie. De eerste Monkey Island zou ik uiteindelijk pas weten uit te spelen toen het internet er was en ik op GameFAQs een paar walkthroughs erbij kon pakken.

levelselectscherm
Alle geheimen vinden in Dracula X Chronicles is een ramp zonder walkthrough

Hedendaagse “uitdagingen”

Tegenwoordig is dit probleem er niet meer. Je typt in “game x” en je hoeft dan eigenlijk al niet eens “walkthrough” erbij te zetten. Want de tips, guides en playthroughs vliegen je om de oren, of je ze nu wil of niet. Het is zó makkelijk en laagdrempelig geworden om “even snel” op te zoeken hoe iets in een game gaat. Wanneer je dan ook maar een klein, ietsje pietsje vast komt te zitten: “dat zoeken we even op!” Tja, waarom niet. Tenslotte hebben allemaal al zo weinig tijd (druk, druk, druk!), dus alles wat ook maar iets kan besparen is mooi meegenomen. Toch wil ik daar niet aan toegeven, tenzij ik gelijk merk dat ik echt iets over het hoofd moet zien of heb gemist.

Meestal kun je zelfs al heel de game zien voordat die uit is, omdat veel YouTubers en reviewers de game al enige tijd in huis hebben. Op de releasedag van Ghost of Tsushima zag ik al gelijk een 100% walkthrough op YouTube trenden. Ik persoonlijk voel geen enkele drang om daarop te klikken, maar de generatie na mij doet dit vaak wel. Kinderen en jongeren die ik lesgeef vinden het meestal heel normaal om gewoon een volledige playthrough van een game te kijken op YouTube, of om alles uit te zoeken. Een mooi voorbeeld dat iemand vertelde: Bloodborne uitspelen door steeds de playthrough een stukje te kijken, en het daarna zelf doen, ad infinitum, tot de eindstreep.

minecraft screenshot
Dankzij online guides en tips is Minecraft veel leuker

Tot Slot

Is het uiteindelijk heel erg dat het nu zo makkelijk is geworden iets op te zoeken? Het heeft ook wel echt voordelen. Echt hopeloos vastzitten is verleden tijd, godzijdank. Ook kun je nu zo vinden hoe alle fatalities gaan in de obscure pc robot fighting game “One Must Fall: 2079”, iets dat mij nooit is gelukt in de 90s. Je hoeft ook niet 30-40 euro’s neer te tellen om een strategy guide te kopen of te wachten op zondagmiddag wanneer je je neef weer kunt zien. De kans op een miskoop is ook minimaal, want wanneer je echt twijfelt over een titel kun je werkelijk alles erover lezen en van bekijken op het internet. De magie van het onbekende en zelf ontdekken is hiermee wel echt weg. Vroeger kwamen vrienden speciaal langs om bij mij het einde van Resident Evil 2 te bekijken.

Het verdwijnen van die unieke ervaring is wel erg zonde. Zelfoplossend vermogen wordt nu vele malen minder sterk ontwikkeld. En dat is juist wel iets heel goeds om te leren. Het gevoel van overwinning is ook minder, zelfs bij gamers zoals ik die (zoveel mogelijk) spelen zonder walkthroughs. Zo was ik vroeger in mijn omgeving de enige die alle eindes van Silent Hill had weten te behalen, omdat ik het zelf had uitgevogeld. Nu staan op de releasedag alle eindes en secrets al open en bloot op YouTube en in artikelen. Maar… gelukkig zijn er games als Dark Souls, Super Meat Boy en Cuphead. Bij keimoeilijke games kun je wel guides erbij halen, maar uiteindelijk moet je het toch vooral zélf doen. En dan zeg ik: Goed voor je, succes en ga ervoor! En als het je dan lukt, kun je zeggen: “Dat heb ik zelf gedaan!”

silent hill walkthroughs strategy guide zelf aangevuld
Soms moet je het zelf compeet en kloppend maken!
4 comments
  1. Jaranseven

    Daarom deed ik 2 maand over zelda a link to the past . Vast zitten op een bossfight, en 100% secrets vinden.
    PU had een paar pagina’s tips n tricks, net als Nintendo’s magazine.
    Voordeel was dat je wel game voor je money had.
    Net als destijds wolfenstein en Doom, freaking 10% secrets of kills missen, again 🙂
    Als je nu ziet dat ze platinums farmen in een paar dagen, gaat dat nergens mee over.
    Vroeger was zeker niet alles leuker (mag ik zeggen, ben 55 🙂 maar de spelbeleving was wel anders.
    Btw, weer een mooi stukje game proza van je

    1. Retrogamepapa

      Heel herkenbaar wat je schrijft haha, en thanks. Bij DOOM alle levels 100% in je uppie uitzoeken is nagenoeg onmogelijk. Het is wel heel luxe dat je niet meer zo hopeloos vast hoeft te zitten, en je keuze hebt hierin. PLatinums farmen vind ik persoonlijk echt altijd een beetje sneu. Daarbij game je om prestatiecijfers te behalen, waardoor ik mij niet kan voorstellen dat het nog leuk is. Ik denk dat die mensen zelf niet eens doorhebben dat ze slaaf zijn geworden van die trophy/achievement beloningsverslaving. Heb er zelf ook tijdje veel last van gehad.

  2. Ron

    One Must Fall was leuk! 😃

    Wat ik mis in je verhaal, is dat er in de jaren ’90 bij sommige magazines CD’s zaten met wat game demo’s én heel veel cheats, tips en guides. (Daar had je wel een PC voor nodig).

    1. Retrogamepapa

      HA! Iemand die naast mij ook One Must Fall kent! Ik heb het niet over CD’s bij game magazines gehad inderdaad, al is het qua resultaat hetzelfde: je krijgt info bij een gamemagazine; alleen het medium is anders. Maarrrr, ik wist ook helemaal niet (meer) dat er bij die discs ook cheats en zo zaten man! Demo cd’s, ahhh de goeie ouwe tijd. Met sommige van die discs vermaakten we ons een hele week. Die demo van MGS en Silent Hill heb ik beiden nog steeds, die heb ik beiden ook echt grijssss gespeeld.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.