Loading...
Mijn blog

Goed begin van een game

goed begin met originele final fantasy vii

Is het halve werk!

Het beginnen aan een nieuwe game is altijd een klein magisch momentje. Maar soms kom je gewoonweg niet in de game en het verhaal. Andere keren word je juist onverwacht helemaal meegesleept. Dit komt grotendeels door hoe het geheel begint. Ik blijf mezelf erover verbazen hoe ik soms bij bepaalde games er totaal niet in kom, maar juist bij andere titels weer wel. Is een goed begin dan echt zo belangrijk en “het halve werk” te noemen?

(S)hitting the floor running

Uiteraard is dat niet alleen bij games, maar eigenlijk is een goed begin bij elk medium wel belangrijk. Of je nu het nieuwe album aanslingert van een geliefde band, een nieuw deel in een boekenreeks openslaat of de nieuwste bioscoopfilm bezoekt: het bent altijd benieuwd en er is enige vorm van anticipatie. Als het dan slapjes begint, ontneem je gelijk een hoop enthousiasme weg (en een hoop hoop). Althans, zolang je niet verwacht dat het ruk gaat zijn. Toen ik ooit met een date naar Bridget Jones Diary 2 ging, kan ik niet zeggen dat ik vol blije verwachting in de bios-zaal ging zitten*.

Als je bijvoorbeeld kijkt naar de vaak besproken Final Fantasy VII. Die game doet echt een goed begin, met een gevalletje “hit the floor running”, waarbij je gelijk met een heist-caper de game start, vol spanning en actie. Het werkt geweldig en het is iets dat jrpg’s vrijwel nooit doen, zelfs vandaag de dag nog altijd niet. De meesten beginnen kalmpjes aan. Dat we na FF VII met Final Fantasy VIII werden getrakteerd op een game die langzamer op gang komt dan een oude dieselmotor in Syberië. Er gebeurt wel vanalles, maar het verhaal komt niet op gang.

*Overigens houd ik alarmerend veel van rom-coms voor een hetero man, dus een straf was het ook niet.

Ik ben benieuwd of FF VII Remake net zo’n sterk intro heeft

The meaning of action

Maar een goed begin is niet alleen allerhande actiespektakels, het moet ook een goeie invulling hebben. Final Fantasy VII (check hier het intro) weet ook meteen met een paar kleine gesprekjes ervoor te zorgen dat je geïnteresseerd bent in Cloud en Barret. En vergeet ook niet de world-building! De grote vieze dystopische stad Midgar weet gelijk te boeien en fascineren. Final Fantasy VIII begint met een zwevende college/school. Op zich allemaal prima, maar ik kan mij herinneren dat ik zoiets had van: “Wauw, vanuit mijn echte schoolleven ga ik nu naar een fantasie schoolleven. Ik kan niet wachten zeg…”

Het gaat dus ook vooral om toonzetting en connectie voelen met de hoofdpersoon/-personen. Silent Hill 2 begint (expres) super rustigjes aan, maar weet met een premisse van “de brief van je overleden vrouw” en de rare David Lynch sfeer weet mij meteen te grijpen. Mits je tenminste van zoiets houdt, want dat speelt uiteraard ook parten. Niet iedereen vindt dezelfde games leuk, laat staan dat we allemaal dezelfde karakters en verhalen gaaf vinden. Het begin van een medium heeft wel echt 1 belangrijke taak naar mijn mening: duidelijk maken wat voor soort wereld, verhaal, sfeer of avontuur dat jij in terecht komt.

Beyond Two Souls is ook een goeie titel waar niet iederen in komt.

Mijn rare ervaringen

Maar zelfs wanneer ik deze feiten zo weet, word ik verrast. Zo kwam ik niet in de volgende games, waarbij ik nog altijd niet helemaal snap waarom:

  1. Dishonored. Groot liefhebber van de games en wereld, maar om één of andere reden vind ik na het intro-stuk, wanneer je in de gevangenis zit, moeilijk om daar in de game te komen. De sfeer is net niet lekker of zo.
  2. The Witcher 3. Dit kan ik amper tot niet verklaren. Ik ben wederom helemaal gek op de Witcher games en wereld! Ik kom er niet in. Zal ooit wel lukken, vooralsnog de game amper gespeeld.
  3. Batman Arkham City. Ik weet wederom niet waarom, want ik vind het prille begin zelfs heel gaaf, maar daarna stop ik altijd. Nooit meer dan 10% van gespeeld. En ik ben gek op Batman…

Andersom heb ik ook, dat iedereen moppert op het saaie intro/begin, maar ik nergens last van heb:

  1. The Elder Scrolls IV: Oblivion. Staat bekend om diens ultrasaaie gevangenis-grot intro, volgens velen. Ik zit er gelijk helemaal in hoor, gave sfeer en met Sir Patrick Stewart. I will play it so!
  2. Days Gone. Notoire slog volgens velen in de eerste uurtjes, maar ik vind het geweldig vanaf de eerste minuut. Die rust die erin zit is, net als bij Red Dead Redemption, juist sfeervol.
  3. Assassin’s Creed II. De character building met Ezio in het begin, waarbij je door je wijk flierefluit met meisjes en errands is niet spannend. Maar zijn leven tonen voordat hij Assassin wordt, vind ik juist goeie storytelling.

Weinig verwachten en precies weten

Al met al kun je dus niet altijd verklaren waarom iets wel of niet werkt. Vaak heeft het bij mij met mijn eigen stemming te maken, in combinatie met mijn verwachting. Ik vind het vaak goed werken als je er nog weinig van weet, want hierdoor word je meer verrast en je bent minder bevooroordeeld. Hier probeer ik met mijn reviews ook altijd rekening te houden. Managing expectations is ook een ding, waar ik het ook over had in mijn blog over de grootte van games. Een minder grote zeiksnor zijn en iets meer openstaan en niet gelijk de game uninstallen zodra een gameplay element een beetje tegenvalt, helpt ook wel. Doorzetten loont vaak juist ook, want de hierboven genoemde games zijn allemaal dik de moeite waard.

Juist precies weten bij een game wat je zult krijgen helpt ook. Zo wilde ik aantal jaren terug supergraag weer eens een jrpg spelen. Ik koos toen voor, schrik niet, de matige Final Fantasy XIII. Het enige dat ik wist is dat het voor het genre bizar lineair is, maar dat vond ik juist prima. Ik had helemaal geen zin in een gecompliceerde rpg. Daardoor genoot ik dus enorm van Final Fantasy XIII, omdat deze game precies het soort game wist te zijn waar ik behoefte aan had. Mooie combi dus van weten wat je wil, en weten welke game dit kan aanleveren. Tip aan casual gamers: dat is vaak ook juist NIET een AAA game, kijk gerust eens verder.

sfeer in winterlandschap met Ash goed begin
Fade to Silence is geen AAA game, maar wel heb ik er enorm van genoten.

Tot slot

Zouden we dan nu alles op een rij kunnen zetten welke factoren jouw “immersiveness” in de game beïnvloeden? Nee, want dat wisselt denk ik te sterk per persoon en in wezen word je beïnvloed door alles. Maar ik kan nu wel wat tips op een rijtje zetten die ervoor kunnen zorgen dat je minder snel jezelf opzadelt met een kutgame, of juist een pareltje laat schieten:

  1. Goed kijken naar je eigen stemming en waar je zin in hebt.
  2. Precies weten wat voor game het is. Check (mijn) reviews, gameplay
  3. Open minded de game benaderen.
  4. Geef een game echt een kans. Speel minimaal x aantal uren.
  5. Sta open voor herkansing. Kom je er niet in, probeer het later nog eens.
Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.